Varlık bir tanedir; onu renkli ve çok gören, biziz.

İnsan olmadan, ney nasıl kendi kendine ses çıkaramazsa, Kamil İnsan’dan da seslenen Allah’tır. Yani onun sözleri, doğrudan doğruya Allah’ın sözüdür. Allah’ı bulmak için mutlak ve mutlak onu bulmak lazımdır. İnsan kendi bilgisiyle Allah’ı bulamaz. Allah bütün ilmini, iradesini, kuvvet ve kudretini insana vermiştir. Tabii bu kudretler her insanda bir değildir.
Hani duvardan bir ses duyarsın ya: Bilirsin ki duvardan gelmiyor o ses, duvarı söyleten biri var. Erenler de böyledir işte, ölmeden önce ölmüştür onlar. Kapı-duvar kesilmişlerdir, onlarda kendilerinden kıl kadar bir varlık bile kalmamıştır. Tanrı gücünün, Tanrı kuvvetinin elinde bir kalkana benzerler. Kalkanın oynayışı, kendiliğinden değildir. “Ben Tanrı’yım” demenin anlamı da budur işte. Kalkan der ki: Ben arada yokum, oynayışım, Tanrı’nın elinin oynayışından. Bu kalkanı Hakk görün, halkla pençeleşmeye kalkışmayın.
Onların kimisi Peygamberler şeklinde görünür, kimisi erenler şeklinde; böylece de iyileri kötülerden ayırdederler, düşmanları dostlardan ayırırlar. Şu halde her eren, Tanrı’nın kesin delilidir halka; halkın mertebesi ve makamı ona olan ilgisi kadardır.
Varlık bir tanedir; onu renkli ve çok gören, biziz. Hakikatin meydana çıkması bizim bir idrakimize bakıyor; kendi varlığımızı terk etme, ondan kurtulma idrakimize bakıyor.
Kamil insanların gönlü de aynaya benzer. İnsanların ve bütün varlıkların ‘varoluş’ları, o aynanın önünde durdukları müddetçedir. Aynanın rengi yoktur; onun rengi, karşısında duranların rengindedir.

“Benim bağım bahçem, meyvelerim, gül dallarım, nilüferlerim,

bunların hepsi de, sevgilinin yüzünden tazeleşti!
Kevserimden coşan ab-ı hayat, vefa deresinde akmaya başladı!
Ey güzel yüzü benim gönlüm ve dinim olan sevgili;

senin güzel kokun bana ötelerden haberler getirmede!..
Benim ayna yapan ustam,

beni, her an güzel yüzünün karşısında ayna haline getirmektedir!
Kapısında toprak olduğum sevgili,

benim gönlümün kapısını çalmada, vurmadadır!
Ben şarap içmem ama, eğer sevgili benim kadehimi öperse,

işte o zaman içerim!
O benim dadımdır, o benim anamdır;

vefa memesi süt vermez olur mu?”

HÜDAVENDİGAR MEVLANA

Yazan

Mevlanarumi.org

Administrator of mevlanarumi.org

Yorumunuzu yazabilirsiniz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.